دکتر نرگس حسینی در کنار حرفه‌ی اصلی‌ خود که پزشکی است، تجربه‌ای بالغ بر  یازده سال در زمینه‌ی نویسندگی داستان دارد. اولین کتاب‌‌های او به نام‌های چیکسای، دنیا را به پایت خواهم ریخت و ماهرخ و ققنوس در سال ۱۳۹۷ ه.ش  از انتشارات درج سخن چاپ شد. کتاب‌های بعدی ایشان به نام‌های رقص واژه‌ها، شهد و شرنگ و هارای در سال‌های بعد از  انتشارات صدای معاصر چاپ شده است. رمان چاپ شده‌ای هم به نام منسی از  انتشارات علی دارد. در حال حاضر هم  رمان‌های عطر سپید مریم و  بانوی رنگ‌های شکوفان او در نوبت چاپ در دو انتشارات دیگر هستند. نرگس حسینی فعالیت خود را در داستان‌نویسی در زمینه‌ی داستان‌های اجتماعی در سایت‌های داستان‌نویسی و وبلاگ شخصی شروع کرد. بعد از چاپ اولین رمان‌ها،  از داستان‌نویسی در فضای مجازی فاصله می گیرد و رمان هارای را  زیر نظر  استاد گران‌قدر دکتر محسن مشایخی، دکترای ادبیات، می نویسد که این داستان دری می شود برای فعالیت او در زمینه‌ی استفاده از گویش‌های مختلف در داستان‌هایش برای  نوآوری در  سبک نگارش رمان‌های اجتماعی و  آشنا کردن خواننده‌ با گویش‌های شیرینی که در ایران عزیز داریم. رمان سلیم سامورایی یکی از داستان های بسیار جالب و خواندنی خانم دکتر نرگس حسینی است که برای اولین بار در پلاک۵۲ به دوستداران داستان های پارسی تقدیم می شود .

 

سلیم سامورایی: قسمت قبل

سلیم‌سامورایی به چای‌خانه رسید. یعقوب را که در حال دستمال‌کشی بود از دم در صدا زد:

-یعقوب! بیا بچه کاریت داریم.

یعقوب دستمال را روی میز رها کرد و به سرعت پیش سلیم‌سامورایی آمد و گفت:

-بله آقاسلیم.

-برو به اکبرفنچ بگو داداشام رو خبر کونه تا زود بیان اینجا…

یعقوب به صورت او خنگ شد و سلیم‌سامورایی جدی گفت:

-شنفتی؟

یعقوب لرازن گفت:

-بله.

-خونه‌ی اکبرفنچو بلدی؟

-دو تا کوچه بالاتره.

– از رو دیوارش برگای مِیم آویزون شده… بجنب!

یعقوب رو به مش‌حسن داد زد:

-آقا! می‌رم دنبال اکبرفنچ… آق‌سلیم گفته.

سلیم‌سامورایی به طرف نزدیک‌ترین میز به در رفت و رو به رمضون‌مفنگی که کنار سماور ایستاده بود، صدا بلند کرد:

-یه چایی ور دار بیار.

رمضون‌مفنگی تمام انرژی‌اش را جمع کرد و بی‌حال گفت:

-شَشم آق‌شلیم.

به ساعت نکشیده دوست‌های سلیم‌سامورایی دور میز نشستند و مثل همیشه مسخره‌بازی و چرت‌وپرت گفتن‌شان گل کرد؛ اما سلیم‌سامورایی لبخندش مصنوعی بود و ته دلش غم دوری از دوست‌ها و کوچه‌محله چنگ می‌زد. بالاخره سلیم‌سامورایی دل به دریا زد و به رفقایش گفت که سرایداری یک باغ‌ویلا را قبول کرده است و برای مدتی با مادر و خواهرش می‌روند آنجا و در کنار امور سرایداری راننده‌ی تمام‌وقت خانواده‌ی وکیل شده است. یک‌دفعه خنده روی لب‌های دوستانش خشک شد و اندوه در چشم‌هاشان موج زد و بین‌شان سکوت حاکم شد‌. سلیم‌سامورایی در نبودش مملی‌‌هوش را رئیس گروه کرد و چند بار به رفقایش سفارش کرد از حال و احوال بی‌بی‌عذرا بی‌خبر نمانند.


اطلاعات بیشتر و ثبت نام


آن شب، سلیم‌سامورایی و دوستانش آخرین مشتری‌ها بودند که چای‌خانه مش‌حسن را با دلی پر غصه ترک کردند. رفقای سلیم‌سامورایی وقت خداحافظی در آغوشش گرفتند و هرکدام چند قطره‌ای اشک ریختند و برایش آرزوی موفقیت کردند و از او قول گرفتند ‌وقت‌های بیکاری‌اش به محله بیاید و خبرشان کند تا ساعاتی باهم باشند و در کافه دورهمی‌شان به راه باشد. سلیم‌سامورایی در حالی که بغضش را فرو می‌خورد به دوست‌هایش قول داد که خیلی زود به دیدن‌شان خواهد آمد.

روز بعد سلیم‌سامورایی از لحظه‌ی بیدار شدن با مادر و خواهرش مشغول جمع‌آوری وسایل‌شان شدند؛ اما چیزی غریب بود و عجیب. هنوز نرفته سلیم‌سامورایی دل‌تنگ کوچه‌محله‌شان و کافه شده بود و بی‌دلیل طلا با آن اندام کشیده و چشم‌های عسلی‌رنگ و موهای روشن، مقابل چشمانش مجسم می‌شد. سر شب شام خورد یا نخورد خودش را به رختخواب سپرد تا روز بعد سرحال باشند و با حشمت صادقی عازم خانه‌‌ی وکیل شوند.

روز بعد، خروس‌خوان، سلیم‌سامورایی و خانواده‌اش از خواب بیدار شدند. لباس‌ها و وسیله‌ها را  در بقچه‌ها و ساک‌ها جا دادند.  قالیچه‌ی کهنه و نخ نمای دست‌باف را هم برداشته بودند. قالیچه  رنگش پریده و تارو پودش نازک بود. ریشه‌های لبه‌‌اش هم خورده شده بود. به قول صدیقه  کَل[1] شده بود.

سلیم‌سامورایی نگاه پر غمی به درودیوارهای اتاق و سقف چوبی‌اش انداخت. آهی از ته دل کشید. پا از اتاق بیرون گذاشت. چشم‌هایش روی مادرش ماند که بقچه‌ی لباسش را به دست گرفته بود و چادر سورمه‌ای گل‌دار بور شده‌اش را به دور گردنش بسته بود. تمام شب در خواب، در کوچه‌ای ناآشنا دویده بود. سر سفره‌ی غریبه‌ها نشسته بود و اطرافش پر بود از چهره‌های ناآشنا… حالا خسته بود. بدنش درد می‌کرد و نفسش  تنگ می‌شد؛ انگار بغض چسبیده بود به زبانک ته حلقش؛ نه پایین می‌رفت و نه بیرون می‌ریخت. حشمت صادقی به دنبال‌شان آمده بود و نیم‌ساعتی می‌شد در اتومبیل انتظارشان را می‌کشید.


دریافت رایگان کیت ایمنی (کودکان زیر ۱۵ سال)


خدیجه با قدم‌هایی کند به سمت در حیاط می‌رفت. انگار سنگ‌ریزه‌ها زنجیر شده بودند و به پایش قلاب انداخته بودند و به او اجازه عبور نمی‌دادند. نگاه سلیم‌سامورایی روی خواهرش چرخید که به قول زن‌های محل در حال ترشیدگی بود. صدیقه چادر نازک و گل‌دارش را دور کمرش پیچاند. خم شد و ساک را برداشت و سلیم‌سامورایی  پاهای لاغرش را دید. صدایش زد، ولی صدیقه جوابی نداد. انگار هوش و حواسش جای دیگری سیر می‌کرد. سلیم‌سامورایی چند بار دیگر خواهرش را صدا زد و وقتی صدیقه به سمتش سر چرخاند با اشاره به او فهماند که پاهایش را بپوشاند. صدیقه کمی چادرش را پایین کشید و به راهش ادامه داد. حشمت صادقی به کمک خدیجه  شتافت. سلام و احوال‌پرسی کرد و بعد مشغول جاسازی ساک‌ها و بقچه‌ها در صندوق‌عقب ماشین شد. صدیقه به بهانه‌ی سنگینی ساک، چادرش را بیشتر زد زیر بغل و به یک سمت خم شد. باز پاهایش در معرض دید قرار گرفتند. پر ناز و عشوه به حشمت صادقی سلام کرد. سلیم‌سامورایی چند استغفرالله بلند زیر لب گفت و خواهرش را صدا زد.

صدیقه اوفی زیر لب گفت و بعد رو به برادرش با نارضایتی گفت:

-باز چی شده داداش‌سلیم؟

سلیم‌سامورایی با اشاره گفت که پاهایش را بپوشاند اما صدیقه شانه‌ای بالا انداخت و این بار با حرکت چشم و ابرو گفت:

-نمی‌فهمم چی می‌گی داداش.

سلیم‌سامورایی عصبانی به سویش رفت و شاکی در صورتش غرید:

– چرا هرچی چش و ابرو می‌آیم حالیت نیس دختر؟

صدیقه نگاهش را از روبه‌رو گرفت و گفت:

– با من بودی داداش؟

-اگه یه ریزه چش‌وچالتو درویش کونی و خیره نشی به مرد غریبه، می‌فهمی که می‌گم خودتو بپوشون.

صدیقه سرش را خم کرد و نگاهی به خودش انداخت. چادرش را رها کرد رو پاهایش و لبخند گل‌وگشادی زد و با ناز و غمزه گفت:

– خدا مرگم داداش. من کی به نامحرم زل زدم؟

سلیم‌سامورایی ابرویی بالا انداخت و دستمالش را چنان دور دستش پیچاند که سرانگشت‌هایش بی‌رنگ شدند. به چشم‌های صدیقه زل زد و گفت:

– صدیق! حواستو جمع کون. اینجا که می‌خوایم بریم خونۀ یه وکیل معروفه. تو خونه‌ش بروبیای جوونای ژیگول[2] و خوش‌تیپ زیاده، نبینم حیات رو همین‌جا گوذاشتی  که بد می‌بینی. روتم قرص بگیر. خیلی هم با این حشمت جی‌جی باجی[3] نشی که اصن تو کَتَم نمی‌ره[4]. زبونتم تو همین خونه جا می‌ذاری. نبینم هرکی حرفی بهت زد بهش بپری و شیش تا بذاری کف دستش، خصوصاً این کتایون خانمو هواشو خیلی داشته باش که اگه ما رو از اونجا بندازن بیرون، اون‌ وَخ باید بریم گدایی.



حشمت صادقی در صندوق عقب را بست و رو به سلیم‌سامورایی گفت:

– بریم؟

سلیم‌سامورایی برای ب